ច្បាប់​​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​សារពើពន្ធ​

 

-បាន​ទ្រង់​យល់​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា
-បាន​ទ្រង់​យល់​ព្រះរាជក្រឹត្យ​លេខ​ នស/រកត/១១៩៨/៧២​ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​ ៣០​ ខែ​ វិច្ឆិកា​ ឆ្នាំ​ ១៩៩៨​ ស្ដី​ពី​ការ​តែងតាំង​រាជរដ្ឋាភិបាល ​នៃ​​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​
-បាន​ទ្រង់​យល់​ព្រះរាជក្រម​លេខ​ ០២/នស/៩៤ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​ ២០​ ខែ​ កក្កដា​ ឆ្នាំ​ ១៩៩៤​ ដែល​ប្រកាស​ឱ្យ​ប្រើ​ច្បាប់​​ស្ដី​ពី​ ការ​រៀបចំ​ និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​នៃ​គណៈរដ្ឋមន្ត្រី​
-បាន​ទ្រង់​យល់​ព្រះរាជក្រម​លេខ​ នស/រកម/០១៩៦/១៨ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​ ២៤​ ខែ​មករា​ ១៩៩៦​ ដែល​ប្រកាស​ឱ្យ​ប្រើ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ការ​បង្កើត​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​ហិរញ្ញវត្ថុ
-បាន​ទ្រង់​យល់​សេចក្ដី​ក្រាប​បង្គំ​ទូល​ថ្វាយ​ របស់​សម្ដេច​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ នៃ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​ និង​របស់​ទេសរដ្ឋមន្ត្រី​ រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​ហិរញ្ញវត្ថុ

ប្រកាស​ឱ្យ​ប្រើ

ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​ នៃ​ច្បាប់​​ស្ដី​​ពី​សារពើពន្ធ​ ដែល​រដ្ឋសភា​បាន​អនុម័ត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​ ០៤​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ២០០៣​ នា​សម័យ​ប្រជុំ​ពេញ​អង្គ​លើក​ទី​ ៩​ នីតិកាល​ ទី​ ២ ហើយ​ដែល​ព្រឹទ្ធសភា​បាន​យល់​ស្រប​តាម​លើ​ទម្រង់​ និង​គតិ​នៃ​ច្បាប់​នេះ​ទាំង​ស្រុង​ ដោយ​គ្មាន​ការ​​កែប្រែ​អ្វី​ឡើយ​ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​២៧​ ខែ​ កុម្ភៈ  ឆ្នាំ​ ២០០៣​ នា​សម័យ​ប្រជុំ​ពេញ​អង្គ​លើក​ទី​ ៨​ នីតិកាល​ទី​១​ ដែល​មាន​សេចក្ដី​ទាំង​ស្រុង​ដូច​តទៅ :

មាត្រា​មួយ .-
មាត្រា​ ៣​ មាត្រា​ ៩​ មាត្រា​ ១៣ មាត្រា ២០ មាត្រា ២៣ មាត្រា ២៤ មាត្រា ២៥ មាត្រា ២៦ មាត្រា ២៧ មាត្រា ២៨ មាត្រា ៣១ មាត្រា ៣៣ មាត្រា ៣៤ មាត្រា ៣៧ មាត្រា ៤២ មាត្រា ៤៩ មាត្រា​ ៩៥ និង​​មាត្រា​ ១០៤ នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​សារពើពន្ធ​​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ឱ្យ​ ប្រើ​ដោយ​ព្រះរាជក្រម​លេខ​ នស/ រកម/ ០២៩៧/ ០៣ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​ ២៤​ ខែ​ កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​ ១៩៩៧​ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​វិសោធនកម្ម​ដូច​ត​ទៅ:​

មាត្រា​ ៣ .- ថ្មី

សម្រាប់​គោលដៅ​នៃ​បទប្បញ្ញត្តិ​ស្ដី​ពី​សារពើពន្ធ :

១- ពាក្យ​ «អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន»​ សំដៅ​ដល់ :

ក- រូបវន្តបុគ្គល​ដែល​មាន​និវាសនដ្ឋាន​ ឬ​មាន​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ជា​គោល​ដើម​នៅ​ក្នុង​​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ឬ​ដែល​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​​លើស​ពី​ ១៨២ថ្ងៃ​ នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​ ១២​ ខែ​ណា​មួយ​ដែល​បាន​បញ្ចប់​​ក្នុង​​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​ចរន្ត

ខ- នីតិបុគ្គល​ឬ​ក្រុម​អាជីវកម្ម​ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឬ​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​ កម្ពុជា​ ឬ​​ដែល​មាន​កន្លែង​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ ជា​គោល​ដើម​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

២- ពាក្យ​ «អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​អនិវាសនជន» មានន័យ​ថា​ បុគ្គល​ណា​មួយ​ដែល​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​​តាម​កថាខ័ណ្ឌ​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ និង​ទទួល​ប្រាក់​ចំណូល​ប្រភព​កម្ពុជា។

៣- ពាក្យ​ «នីតិបុគ្គល»​ សំដៅ​ដល់​សហគ្រាស​ឬ​អង្គការ​នានា​ ដែល​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ទោះ​បី​ជា​ បាន​ឬ​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ជា​ផ្លូវ​ការ​​ពី​ស្ថាប័ន​មាន​សមត្ថកិច្ច​ របស់​​រាជរដ្ឋាភិបាល​ក្ដី។ ពាក្យ​ «នីតិបុគ្គល»​ រួម​បញ្ចូល​ផង​ដែរ​​នូវ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋាភិបាល​អង្គការ​សាសនា​ អង្គការ​​សប្បុរសធម៌​ឬ​អង្គការ​មិន​ស្វែង​រក​ចំណេញ។ ចំពោះ​បុគ្គល​អនិវាសនជន​ពាក្យ​ ​«នីតិបុគ្គល»​ សំដៅ​ដល់​គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។ ពាក្យ​ «នីតិបុគ្គល» ពុំ​រាប់​បញ្ចូល​ទេ​នូវ​ក្រុម​អាជីវកម្ម​ឬ​សហគ្រាស​ឯកបុគ្គល។

៤- ពាក្យ​ «គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍» សំដៅ​ដល់​ទីកន្លែង​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ជាប់​លាប់​នៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ សាខា​របស់​ក្រុមហ៊ុន​បរទេស​ ឬ​ភ្នាក់ងារ​និវាសនជន​នៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ដែល​តាមរយៈ​នេះ​ បុគ្គល​អនិវាសនជន​ប្រកប​អាជីវកម្ម​របស់​ខ្លួន។ ពាក្យ​ «គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍» រួម​បញ្ចូល​ផង​ដែរ​នូវ​សមាគម​ ឬ​រូបភាព​ទំនាក់ទំនង​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​តាមរយៈ​នេះ​បុគ្គល​អនិវាសនជន​ធ្វើ​ សកម្មភាព​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៥- ពាក្យ​ «ក្រុម​អាជីវកម្ម» សំដៅ​ដល់​ក្រុម​សមូហនាម​ដែល​មាន​​ម្ចាស់​ភាគ​ទុន​ជា​រូបវន្តបុគ្គល​និវាសនជន ​យ៉ាង​ច្រើន​ ១០នាក់​ ហើយ​ក្នុង​នោះ​ ចំណែក​សមាមាត្រ​របស់​ម្ចាស់​ភាគ​ទុន​នៅ​ក្នុង​ខ្ទង់​មូលធន​ ប្រាក់​ចំណេញ​និង​​ការ​ខាតបង់​ត្រូវ​ស្រប​តាម​លក្ខណៈ​វិនិច្ឆ័យ​ដែល​ត្រូវ​ កំណត់​ដោយ​អនុក្រឹត្យ។ ក្នុង​និយមន័យ​​នេះ​ «ក្រុម​អាជីវកម្ម» មិន​អាច​ជា​សមាជិក​របស់​ក្រុមហ៊ុន​បុគ្គល​ណា​មួយ​ ហើយ​ក៏​មិន​រាប់​បញ្ចូល​ផង​ទេ​នូវ​ក្រុមហ៊ុន​ដើម​ទុន​គ្រឹះស្ថាន​ អចិន្ត្រៃយ៍​ឬ​សហគ្រាស​ឯកបុគ្គល។

៦- ពាក្យ​ «សហគ្រាស​ឯកបុគ្គល»​ សំដៅ​ដល់​សហគ្រាស​អាជីវកម្ម​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​ ១០០ ភាគរយ​ របស់​រូបវន្ត​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់។ ក្នុង​និយមន័យ​នេះ​ ប្ដី​ ប្រពន្ធ​និង​កូន​ក្នុង​បន្ទុក​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​រូបវន្ត​បុគ្គល​តែ​ ម្នាក់។

៧- ពាក្យ​ «អាជីវកម្ម» សំដៅ​ដល់​សកម្មភាព​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​បុគ្គល​ដែល​មាន​គោលដៅ​ទាញ​យក​ប្រាក់​ ចំណូល​អំពី​ការ​ផលិត​និង​លក់​ទំនិញ​ ការ​ផ្គត់ផ្គង់​សេវា​ភតិសន្យា​ការ​ជួល​ឬ​ការ​លក់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ឬ​ សកម្មភាព​ផ្សេង​ទៀត។

៨- ពាក្យ​ «ភាគលាភ» សំដៅ​ដល់​ចំណែក​ជា​សាច់ប្រាក់​ឬ​ជា​ទ្រព្យ​ដែល​នីតិបុគ្គល​បាន​ចែក​ឱ្យ​ អ្នក​ចូល​ហ៊ុន​ទៅ​តាម​កម្រិត​នៃ​ភាគ​កម្ម​របស់​ខ្លួន​ នៅ​ក្នុង​ដើម​ទុន​ផ្ទាល់​របស់​នីតិបុគ្គល​ លើកលែង​តែ​ភាគលាភ​ជា​ប័ណ្ណ​ភាគហ៊ុន​និង​ការ​បែងចែក​នានា​ក្នុង​ពេល​ជំរះ​ បញ្ជី​រំលាយ​ក្រុមហ៊ុន​ទាំងស្រុង។ ចំណែក​ណា​មួយ​ដែល​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ភាគ​លាភ​ឬ​មិនមែន​ជា​ភាគ​លាភ​ត្រូវ​ផ្អែក​ តាម​ល័ក្ខខ័ណ្ឌ​ខាង​លើ​នេះ​ ដោយ​ពុំ​គិត​ថា​នីតិបុគ្គល​មាន​ឬ​គ្មាន​ប្រាក់​ចំណូល​ ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ចរន្ត​ ឬ​លទ្ធផល​យោង​សា​ជា​ថ្មី​ឡើយ។

៩- ពាក្យ​ «អ្នក​ចូល​ហ៊ុន» សំដៅ​ដល់​បុគ្គល​ដែល​មាន​ចំណែក​ភាគ​កម្ម​នៅ​ក្នុង​​ដើម​ទុន​ផ្ទាល់​របស់​ នីតិបុគ្គល។ សម្រាប់​គោលដៅ​នៃ​ពន្ធ​នេះ​ នីតិបុគ្គល​ណា​មួយ​ ទោះ​បី​មិនមែន​ជា​ក្រុមហ៊ុន​ដើម​ទុន​ក្ដី​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ដូចជា ក្រុមហ៊ុន​ដើមទុន​ ហើយ​បុគ្គល​ដែល​មាន​ចំណែក​ភាគកម្ម​នៅ​ក្នុង​ដើម​ទុន​ផ្ទាល់​របស់​នីតិបុគ្គល ​ ឬ​ក៏​បុគ្គល​អាច​បាន​ទទួល​ប្រាក់​ចំណូល​ ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​អ្នក​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​នីតិបុគ្គល​នោះ​ ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​ក៏​ជា​អ្នក​ចូល​ហ៊ុន​របស់​នីតិបុគ្គល​ដែរ។

១០- ពាក្យ​ «បុគ្គល​ទាក់ទិន» សំដៅ​ដល់ :

ក- សមាជិក​ណា​ម្នាក់​ក្នុង​គ្រួសារ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​

ខ- សហគ្រាស​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ ឬ​សហគ្រាស​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​គ្រប់គ្រង​ ឬ​ក៏​សហគ្រាស​នោះ​និង​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​រួម​ គ្នា។ ពាក្យ​ «គ្រប់គ្រង» មាន​ន័យ​ថា​មាន​កម្មសិទ្ធិ​ ចាប់​ពី​ ៥១ ភាគរយ​ ឡើង​ទៅ​លើ​តម្លៃ​ ឬ​សិទ្ធិ​បោះឆ្នោត​នៃ​ភាគកម្ម​នៅ​ក្នុង​ដើមទុន​ផ្ទាល់​របស់​សហគ្រាស។ ដើម្បី​កំណត់​ទំហំ​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ជា​រូបវន្ត​បុគ្គល ​ណា​ម្នាក់​ ត្រូវ​គិត​បញ្ចូល​ទាំងអស់​នូវ​កម្មសិទ្ធិ​លើ​ភាគ​កម្ម​នៅ​ក្នុង​ដើម​​ទុន​ ផ្ទាល់​របស់​រូបវន្ត​បុគ្គល​នោះ​ និង​កម្មសិទ្ធិ​ផ្ទាល់​ឬ​ប្រយោល​របស់​សហព័ន្ធ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ។

១១- ពាក្យ​ «អ្នក​វិនិយោគ» មាន​ន័យ​ថា​ បុគ្គល​ណា​មួយ​ដែល​អនុវត្ត​​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់។

១២- ពាក្យ​ «គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់» មានន័យ​ថា​ គម្រោង​វិនិយោគ​ដែល​ក្រុមប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា​ទទួល​ស្គាល់​ថា​​ជា​ គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់។

មាត្រា ៩.- ថ្មី

ប្រាក់​ចំណូល​លើក​លែង​ពន្ធ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដូច​ត​ទៅ :

១- វៀរលែង​តែ​មាន​បទប្បញ្ញត្តិ​ផ្ទុយ​និង​លើកលែង​តែ​ប្រាក់​ចំណូល​ដែល​ត្រូវ​ ជាប់​ពន្ធ​តាម​មាត្រា​ ២២​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​​ ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​មិន​ត្រូវ​អនុវត្ត​ចំពោះ​ :​

ក- ប្រាក់​ចំណូល​របស់​រាជរដ្ឋាភិបាល​ ឬ​ប្រាក់​ចំណូល​ស្ថាប័ន​រាជរដ្ឋាភិបាល

ខ- ប្រាក់​ចំណូល​របស់​អង្គការ​ណា​មួយ​ដែល :

-ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​ឡើង និង​ដំណើរការ​សម្រាប់​គោលដៅ​សុទ្ធសាធ​ខាង​សាសនា​សប្បុរសធម៌​ វិទ្យាសាស្ត្រ អក្សរសាស្ត្រ​ឬ​អប់រំ
-គ្មាន​ចំណែក​ណា​មួយ​នៃ​ទ្រព្យ​ ឬ​ប្រាក់​ចំណូល​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​ជា​ផលប្រយោជន៍​ឯកជន

គ- ប្រាក់ ​ចំណូល​របស់​​អង្គការ​ពលករ​ឬ​សភា​ពាណិជ្ជកម្ម​ ឧស្សាហកម្ម​ ឬ​កសិកម្ម​ ក្នុង​ករណី​ដែល​​ប្រាក់​ចំណូល​របស់​អង្គការ​ទាំង​នោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​​ ប្រើប្រាស់​ជា​ផលប្រយោជន៍​ឯកជន​របស់​អ្នក​ចូល​ហ៊ុន​ឬ​រូបវន្តបុគ្គល

ឃ- ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​បាន​មក​ពី​ការលក់​ផលិតផល​កសិកម្ម​ ដែល​បុគ្គលមិនមែន​​ជា​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​តាម​របប​ពិត​ផលិត​បាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ទោះ​បី​ផលិតផល​នោះ​មិន​ទាន់​កែច្នៃ​ឬ​ការ​​ច្នៃ​​ហើយ​ក៏​ដោយ​ ទៅ​តាម​ទម្លាប់​នៃ​ការងារ​កសិកម្ម។ ប្រតិបត្តិការ​តាម​​មធ្យោបាយ​ឧស្សាហកម្ម​រួម​ទាំង​ការ​កែច្នៃ​ ការ​រក្សា​គុណភាព​ ការ​វេច​ខ្ចប់​សម្រាប់​​លក់​ពុំ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ជា​ទម្លាប់​នៃ​ការងារ​ កសិកម្ម​ឡើយ

ង- ភាគ​លាភ​ដែល​បាន​ទទួល​មក​ពី​សហគ្រាស​និវាសជន​ ក្នុង​ករណី​ដែល​ប្រាក់​ពន្ធ​ត្រូវ​បង់​តាម​មាត្រា​ ២០​ថ្មី​ មាត្រា​ ២៣​ថ្មី​ និង​មាត្រា​ ២៦ថ្មី​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ត្រូវ​បាន​បង់​រួចរាល់។

២- ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​ប្រកាស​អំពី​នីតិវិធី​ នៃ​ការ​ស្នើ​សុំ​លើកលែង​ពន្ធ​ ភាព​បាត់បង់​លក្ខណៈ​លើកលែង​ពន្ធ​ ការ​ប្រកាស​សារពើពន្ធ​ និង​ការ​ចុះ​បញ្ជី។

មាត្រា​ ១៣ .-ថ្មី

១- លក្ខ័ខ័ណ្ឌ​នៃ​រំលស់​ធម្មតា​នៃ​ទ្រព្យ​​រូបី​មាន​ដូច​ត​ទៅ :

ក- ក្នុង​ការ​កំណត់​ប្រាក់​ចំណេញ​ជាប់​ពន្ធ​ ការ​កាត់​កង​សម្រាប់​រំលស់​ត្រូវ​បាន​ផ្ដល់​ឱ្យ ​ម្ចាស់​ទ្រព្យ​រូបី​ឬ​អ្នក​ជួល​ទ្រព្យ​រូបី​ ក្នុង​ករណី​ដែល​អ្នក​ជួល​ទទួល​ខុសត្រូវ​​លើ​ហានិភ័យ​ចំពោះ​ការ​ បាត់បង់​ ឬ​ការ​ខូចខាត​នៃ​ទ្រព្យ​ស្រប​តាម​ល័ក្ខខ័ណ្ឌ​ដែល​កំណត់​ដោយ​​ប្រកាស​​របស់​ ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ

ខ- ទ្រព្យ​​​រូបី​ដែល​អាច​រំលស់​បាន​គឺ​ទ្រព្យ​រូបី​ប្រើប្រាស់​​ក្នុង​ អាជីវកម្ម​ដែល​តែងតែ​បាត់បង់​តម្លៃ​ដោយ​ការ​ប្រើប្រាស់​ ឬ​ភាព​ហួស​សម័យ។ ដីធ្លី​មិនមែន​ជា​ទ្រព្យ​អាច​រំលស់​បាន​ទេ

គ- ទ្រព្យ​រូបី​ទាំងអស់​ ត្រូវ​បាន​បែងចែក​ជា​ថ្នាក់​ដូច​ត​ទៅ :

ថ្នាក់​ ១ : អាគារ​ និង​រចនាសម្ព័ន្ធ​ព្រម​ទាំង​សមាស​ភាគ​របស់​វា។ អត្រា​រំលស់​ ៥​ ភាគរយ​ តាម​វិធី​រំលស់​ស្មើ​ភាគ

ថ្នាក់​ ២ : កុំព្យូទ័រ​ ប្រព័ន្ធ​ព័ត៌មាន​​អេឡិចត្រូនិច​ សហ្វវែរ​ និង​បរិក្ខា​ទុក​ដាក់​ទិន្នន័យ។ អត្រា​រំលស់​ ៥០​ ភាគរយ​តាម​វិធី​រំលស់​ថយ​ជា​លំដាប់

ថ្នាក់​ ៣ : រថយន្ត​​ រថយន្ត​ដឹកទំនិញ​ គ្រឿង​សង្ហារឹម​និង​បរិក្ខា​ការិយាល័យ។ អត្រា​រំលស់​ ២៥ ភាគរយ​ តាម​វិធី​រំលស់​ថយ​ជា​លំដាប់

ថ្នាក់​ ៤ : ទ្រព្យ​រូបី​ឯ​ទៀត​​ទាំងអស់​ អត្រា​រំលស់​ ២០​ ភាគរយ​ តាម​វិធី​រំលស់​ថយ​ជា​លំដាប់។

ឃ- នីតិវិធី​ក្នុង​ការ​បង្កើត​ថ្នាក់​នៃ​ទ្រព្យ​ ការ​បញ្ចូល​ទ្រព្យ​ថ្មី​ទៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​ណា​មួយ​ ការ​បញ្ចេញ​ទ្រព្យ​ពី​ថ្នាក់​ណា​មួយ​និង​ការ​ចាត់ចែង​ចំពោះ​បញ្ហា​ជួសជុល​ ព្រម​ទាំង​ចំណាយ​ផ្សេងៗ​ ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​ប្រកាស​របស់​ក្រសួង​​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ។

ង- វិធាន​​អន្តរកាល​សម្រាប់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​វិធី​រំលស់​ ដូច​មាន​​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​នេះ​ សម្រាប់​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​ ២០០៣​ ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​ប្រកាស​របស់​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ។

ច- ការ​កាត់​កង​សម្រាប់​រំលស់​​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​នេះ​ត្រូវ​​គណនា​ដោយ​ផ្អែក​លើ ​តម្លៃ​ទ្រព្យ​ ក្រោយ​ការ​កាត់​កង​ទឹក​ប្រាក់​រំលស់​ពិសេស​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​២​ នៃ​មាត្រា​នេះ។

២- ល័ក្ខខ័ណ្ឌ​នៃ​រំលស់​ពិសេស​នៃ​ទ្រព្យ​រូបី​មាន​ដូច​ត​ទៅ :

ក- រំលស់​ពិសេស​គឺ​ជា​ចំនួន​ដែល​អាច​កាត់​កង​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​១​ នៃ​ការ​ទិញ​ ឬ​នា​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ ១​ នៃ​ការ​ដាក់​ប្រើប្រាស់​ទ្រព្យ​រូបី​ ដោយ​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​វាក្យខណ្ឌ​ ខ​ នៃ​កថាខណ្ឌ​នេះ។ ចំនួន​ដែល​អាច​កាត់​កង​​បាន​នេះ​ស្មើ​នឹង​ ៤០ ភាគរយ​នៃ​តម្លៃ​​មូលធន​នៃ​ទ្រព្យរូបី​ថ្មី​ ឬ​ទ្រព្យ​រូបី​ប្រើប្រាស់​​រួច​ដែល​បាន​ដាក់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ផលិតកម្ម​និង ​ការ​កែច្នៃ​ដែល​នឹង​កំណត់​ដោយ​ប្រកាស​របស់​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ ហិរញ្ញវត្ថុ។ រំលស់​ពិសេស​នឹង​កាត់បន្ថយ​នូវ​តម្លៃ​មូលធន​នៃ​ទ្រព្យ​រូបី​ដែល​អាច​​ ប្រើប្រាស់​សម្រាប់​​ការ​រំលស់​ធម្មតា​តាម​កថាខណ្ឌ​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ

ខ- រំលស់​ពិសេស​នៃ​​ទ្រព្យរូបី​នឹង​ត្រូវ​បាន​យក​មក​កាត់កង​ដើម្បី​កំណត់​ ប្រាក់​​ចំណូល​ជាប់​ពន្ធ​របស់​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​ ប្រសិន​បើ​អ្នក​វិនិយោគ​មិន​ជ្រើស​យក​ការ​ប្រើប្រាស់​សិទ្ធិ​ទទួល​រយៈពេល​ លើកលែង​ពន្ធ​ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ៤​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ថ្មី នៃ​ច្បាប់​នេះ

គ- ទ្រព្យ​រូបី​ដែល​បាន​ទទួល​នូវ​​ការ​កាត់​កង​រំលស់​ពិសេស​ត្រូវ​ដាក់​ ប្រើប្រាស់​យ៉ាង​តិច​បំផុត​​ ៤​ ឆ្នាំ​​សារពើពន្ធ​ បន្ទាប់​ពី​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​ដែល​រំលស់​ពិសេស​ត្រូវ​បាន​កាត់កង។ ប្រសិន​​បើ​ទ្រព្យ​រូបី​នោះ​ត្រូវ​បាន​ឈប់​ប្រើប្រាស់​មុន​រយៈពេល​នេះ​ អ្នក​វិនិយោគ​ត្រូវ​កត់ត្រា​បញ្ចូល​ក្នុង​ប្រាក់​ចំណេញ​ជាប់​ពន្ធ​វិញ​នូវ​ ចំនួន​មួយ​ស្មើ​នឹង​ទឹកប្រាក់​រំលស់​ពិសេស​ដែល​បាន​កាត់កង​​ កាត់បន្ថយ​ដោយ​ចំនួន​មួយ​ស្មើ​នឹង​២ភាគរយ​នៃ​ទឹក​ប្រាក់​រំលស់​ពិសេស​​ដែល​ បាន​កាត់កង​ សម្រាប់​​ខែ​នីមួយៗ​ ឬ​ចំណែក​នៃ​ខែ​ដែល​ទ្រព្យ​នោះ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​ឱ្យ​ ប្រើប្រាស់។ ចំនួន​នេះ​នឹង​មិន​ប៉ះពាល់​តម្លៃ​ពិត​គណនេយ្យ​នៃ​ទ្រព្យ​រូបី​សម្រាប់​ការ​ កំណត់​ផល​ចំណេញ​ពី​មូលធន​ជាប់​ពន្ធ​តាម​មាត្រា​ ៧​ នៃ​ច្បាប់​នេះ។

មាត្រា​ ២០ .- ថ្មី​

អត្រា​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​មាន​ដូចតទៅ :

១-២០ ភាគរយ​ ចំពោះ​ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​សម្រេច​ បាន​ដោយ​នីតិបុគ្គល។

២-៣០ ភាគរយ​ ចំពោះ​ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​សម្រេច​បាន​ក្រោម​កិច្ច​សន្យា​​បែងចែក​ផលិតផល​ ប្រេងកាត​និង​ឧស្ម័ន​ធម្មជាតិ​ ឬ​សម្រេច​បាន​ពី​ការ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​​លើ​ធនធាន​ធម្មជាតិ​ រួម​ទាំង​ព្រៃឈើ​ រ៉ែ​ មាស​ឬ​ត្បូង​ថ្ម​មាន​តម្លៃ​នានា។

៣-៩ ភាគរយ​ ចំពោះ​ប្រាក់​ចំណេញ​របស់​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ដោយ​ក្រុមប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា​ សម្រាប់​​រយៈពេល​អន្តរកាល​ ៥​ ឆ្នាំ​ ដោយ​គិត​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ថ្ងៃ​​ប្រកាស​ឱ្យ​ ប្រើ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិនិយោគ​នៃ​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៤-០ ភាគរយ​ ចំពោះ​ប្រាក់​ចំណេញ​របស់​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​លើកលែង​ពន្ធ​ ដែល​កំណត់​ដោយ​ក្រុមប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា​ ក្រោម​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិនិយោគ​នៃ​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ក្នុង​ករណី​ដែល​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់ បាន​បំពេញ​តាម​ការ​តម្រូវ​របស់​ក្រុមប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា​ និង​មាត្រា ១០៤ ថ្មី​ នៃ​ច្បាប់​នេះ។

៥- តាម​តារាង​អត្រា​ពន្ធ​កំណើន​តាម​ថ្នាក់​ខាង​ក្រោម​ ចំពោះ​ប្រាក​ចំណេញ​ដែល​​សម្រេច​បាន​ដោយ​​រូបវន្ដ​បុគ្គល​ និង​ចំណែក​ដែល​ត្រូវ​បែងចែក​ឱ្យ​ សមាជិក​ម្នាក់ៗ​របស់​ក្រុម​អាជីវកម្ម​​ដែល​មិន​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ជា​ នីតិបុគ្គល :

 ភាគ​នៃ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ដែល​ត្រូវ​ជាប់​ពន្ធ  អត្រាពន្ធ
 ពី                              ០៛                       ដល់​                            ៦.០០០.០០០៛  0%
 ពី​              ៦.០០០.០០១៛                       ដល់​                          ១៥.០០០.០០០៛  ៥%
 ពី​            ១៥.០០០.០០១៛                       ដល់​                        ១០២.០០០.០០០៛  ១០%
 ពី​          ១០២.០០០.០០១៛                       ដល់​                        ១៥០.០០០.០០០៛  ១៥%
 ​                                                           លើស​ពី​                    ១៥០.០០០.០០០៛​  ២០%

​៦- សិទ្ធិ​ បុព្ធ​សិទ្ធិ​និង​សិទ្ធិ​ដទៃ​ទៀត​​ដែល​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ គ្រប់គ្រាន់​​បាន​ទទួល​ ក្រោម​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិនិយោគ​នៃ​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា មិន​អាច​​ផ្ទេរ​ឬ​ប្រគល់​​ជូន​ទៅ​តតីយជន​ណា​មួយ​ឡើយ​ លើកលែង​តែ​ក្នុង​ករណី​ទិញ​ឬ​រំលាយ​បញ្ចូល​គ្នា។

មាត្រា​ ២៣ .- ថ្មី​

ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​លើ​ការ​បែងចែក​ភាគ​លាភ​ត្រូវ បាន​កំណត់​ដូចតទៅ :

១- ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​ត្រូវ​បង់​ក្នុង​ចំនួន​ស្មើ​នឹង​ ២០​ ភាគរយ​ នៃ​ទឹក​ប្រាក់​ត្រូវ​​បែងចែក​ចំពោះ​ :

ក- ការ​បែងចែក​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ការ​ បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ ប្រសិន​បើ​សហគ្រាស​ធ្វើការ​បែងចែក​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ដែល​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​​​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​អត្រា​ ០​ ភាគរយ​ ដូច​មាន​​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ៤​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ និង​

ខ- ការ​បែងចែក​ដទៃ​ទៀត​ វៀរលែង​តែ​ការ​បែងចែក​ដែល​បាន​កំណត់​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ២​ និង​កថាខណ្ឌ ៣ នៃ​មាត្រា​នេះ​ និង​ការ​​បង់​សង​វិញ​នូវ​មូលធន។

២- ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​ត្រូវ​បង់​ក្នុង​ចំនួន​ស្មើ​នឹង​ ១១ ភាគ​ ៩១​ នៃ​ទឹក​​ប្រាក់​ត្រូវ​បែងចែក​ចំពោះ​ការ​បែងចែក​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​​ក្រោយ​ការ​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ ប្រសិន​បើ​សហគ្រាស​ធ្វើ​ការ​បែងចែក​ប្រាក់​ចំណេញ​​​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ ចំណេញ​ប្រចាំ​​ឆ្នាំ​ដែល​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​អត្រា​ ៩​ ភាគរយ​តាម​កថាខណ្ឌ​ ៣​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​ នៃ​ច្បាប់​នេះ។

៣- ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​មិន​ត្រូវ​​អនុវត្ត​ទេ​ ចំពោះ​ការ​បែងចែក​​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ ក្រោយ​ការ​បង់​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ ប្រសិន​បើ​​សហគ្រាស​ធ្វើការ​បែងចែក​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ដែល​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​អត្រា​ ២០​ ភាគរយ​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ១​ នៃ​​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​ ឬ​អត្រា​ ៣០​ ភាគរយ​​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ២​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

៤- ប្រសិន​បើ​សហគ្រាស​ណា​មួយ​បាន​ទទួល​ភាគលាភ​បាន​បង់ពន្ធ​​តាម​កថាខណ្ឌ ១ កថាខណ្ឌ​ ២​ និង​កថាខណ្ឌ​ ៣​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ពី​សហគ្រាស​មួយ​ទៀត​​ ត្រូវ​កត់ត្រា​ចំនួន​ប្រាក់​ភាគលាភ​នោះ​ទៅ​ក្នុង​​គណនី​ភាគលាភ​របស់​ខ្លួន។ ពេល​សហគ្រាស​នោះ​បែងចែក​​ភាគលាភ​ជា​បន្ត​ទៀត​ទៅ​អ្នក​ចូល​ហ៊ុន​របស់​ខ្លួន​ ទឹកប្រាក់​បែងចែក​​ដែល​ត្រូវ​ដក​ចេញ​ពី​គណនី​ភាគលាភ​មិន​ត្រូវ​​ជាប់​ពន្ធ​ លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​ ដូច​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ១​ កថាខណ្ឌ​ ២​ និង កថាខណ្ឌ​ ៣​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ទេ។

៥- សម្រាប់​គោលដៅ​នៃ​មាត្រា​នេះ​ ការ​បែងចែក​ណា​មួយ​នៃ​​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ ​ក្រោយ​ការ​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ ត្រូវ​អនុវត្ត​តាម​លំដាប់​​ដូច​ខាង​ក្រោម :

​ក- ដំបូង​ យក​ចេញ​ពី​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ការ​ បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​​អត្រា​ ២០​ ភាគរយ​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ១​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ឬ​អត្រា​ ៣០ ភាគរយ​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ២​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

ខ- បន្ទាប់​មក​ យក​ចេញ​ពី​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ការ​ បង់ពន្ធ​​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ តាម​អត្រា​ ៩ភាគរយ​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ៣​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​នេះ​ច្បាប់​នេះ

គ- បន្ទាប់​មក​ទៀត​ យក​ចេញ​ពី​ប្រាក់​ចំណេញ​រក្សា​ទុក​ឬ​ប្រាក់​ចំណេញ​​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ការ​ បង់ពន្ធ​លើ​​ប្រាក់​ចំណេញ​ដែល​បាន​បង់ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​អត្រា​ ០​ ភាគរយ​ តាម​កថាខណ្ឌ​ ៤​ នៃ​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

មាត្រា​ ២៤​ .- ថ្មី​

ពន្ធ​អប្បបរមា​ត្រូវ​បាន​​កំណត់​ លើ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​តាម​របប​ពិត។ ពន្ធ​អប្បបរមា​ជា​ពន្ធ​មួយ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​និង​ផ្សេង​ពី​ពន្ធ​​លើ​ប្រាក់​ ចំណេញ។ ពន្ធ​នេះ​ត្រូវ​បង់​ដោយ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​តាម​របប​ពិត​ លើកលែង​​តែ​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​។ ពន្ធ​អប្បបរមា​ត្រូវ​កំណត់​តាម​អត្រា​ ១​ ភាគរយ​ លើ​ផល​របរ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ រួម​បញ្ចូល​ទាំង​ពន្ធ​អាករ​នានា​វៀរលែង​តែ​អាករ​លើ​តម្លៃ​បន្ថែម​ ហើយ​ត្រូវ​​បង់​នៅ​ពេល​ទូទាត់​​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ។ ពន្ធ​អប្បបរមា​អាច​ត្រូវ បាន​កាត់បន្ថយ​ដោយ​ពន្ធ លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ដែល​បាន​បង់​ជាក់ស្ដែង​ តាម​វិធាន​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ៣៧​ ថ្មី​ មាត្រា​ ៣៨​ និង​មាត្រា​ ៣៩​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

មាត្រា​ ២៥.- ថ្មី​

ពន្ធ​​កាត់​ទុក​ទូទៅ​ត្រូវ​​ បាន​កំណត់​ដូច​ត​ទៅ :

១- អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​ដែល​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ ដែល​បាន​ធ្វើការ​ទូទាត់​ជា​សាច់ប្រាក់ ឬ​ជា​វត្ថុ​ឱ្យ​ ដល់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធនិវាសនជន​ ត្រូវ​​កាត់ទុក​និង​បង់ប្រាក់​ពន្ធ​ទៅ​តាម​អត្រា​កំណត់​ដូច​ខាងក្រោម​ លើ​ចំនួន​ទូទាត់​មុន​ការ​កាត់​ទុក​ប្រាក់ពន្ធ :

ក- អត្រា​ ១៥ ភាគរយ​ ចំពោះ :

-ប្រាក់​ចំណូល​ដែល​រូបវន្តបុគ្គល​ បាន​ទទួល​ពី​ការ​បំពេញ​​ សេវា​នានា​ រួម​ទាំង​ការ​គ្រប់គ្រង​ ឬ​ការ​ពិគ្រោះ​យោបល់​ឬ​សេវា​ប្រហាក់ប្រហែល
-សួយ​សារ​ចំពោះ​ទ្រព្យ​អរូបី​និង​ ភាគកម្ម​ក្នុង​ធនធាន​រ៉ែ ហើយ​និង​ការ​​ប្រាក់​ដែល​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​ ដែល​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ដែល​មិនមែន​ជា​ធនាគារ​​ ឬ​ ស្ថាប័ន​សញ្ជ័យធន​ក្នុង​ស្រុក​បង់​ឱ្យ​ ទៅ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន
ខ- អត្រា​ ១០​ ភាគរយ​ ចំពោះ​ប្រាក់​​ចំណូល​​ពី​ការ​ឱ្យ ជួល​ចលនៈ​ឬ​អចលនទ្រព្យ

គ- អត្រា​ ៦​ ភាគរយ​ ចំពោះ​ការ​ប្រាក់​ដែល​ធនាគារ​ឬ​ស្ថាប័ន​សញ្ជ័យធន​​ក្នុង​ស្រុក​បង់​ឱ្យ​​ ទៅ​អ្នក​​ជាប់​ពន្ធនិវាសនជន​ដែល​មាន​គណនី​បញ្ញើ​មាន​កាល​កំណត់

ឃ- អត្រា​ ៤​ ភាគរយ​ ចំពោះ​ការ​ប្រាក់​ដែល​ធនាគារ ឬ​ស្ថាប័ន​សញ្ជ័យធន​ក្នុង​ស្រុក​បង់​ឱ្យ​ ទៅ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​ដែល​មាន​គណនី​សន្សំ​គ្មាន​កាល​កំណត់។

២- ការ​កាត់​ទុក​ក្នុង​មាត្រា​នេះ​ មិន​ត្រូវ​អនុវត្ត​ទេ​ចំពោះ​ការ​ប្រាក់​ដែល​បង់​ទៅ​ឱ្យ​ ធនាគារ​និង​ស្ថាប័ន​សញ្ជ័យធន​ក្នុង​ស្រុក​​និង​ការ​ទូទាត់​ចំពោះ​ប្រាក់​ ចំណូល​លើកលែង​ពន្ធ​ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ៩​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

មាត្រា​ ២៦.- ថ្មី​

អ្នក​ជាប់​ពន្ធនិវាសនជន​ដែល​​​ ប្រកប​អាជីវកម្ម​ ដែល​​បាន​ទូទាត់​ប្រាក់​ចំណូល​ខាង​ក្រោម​នេះ​ឱ្យ​ ទៅ​​អ្នក​ជាប់​​ពន្ធអនិវាសនជន​​ត្រូវ​​កាត់​ទុក​និង​បង់​នូវ​​ប្រាក់​ពន្ធ​ ចំនួន​ ១៤ភាគរយ​នៃ​ទឹក​ប្រាក់​​ត្រូវ​បើក :

ក- ការ​ប្រាក់
ខ-សួយសារ​ ថ្លៃឈ្នួល​និង​ប្រាក់​ចំណូល​ផ្សេងៗ​ ទាក់ទិន​នឹង​ការ​ប្រើប្រាស់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ
គ-ការ​ទូទាត់​ចំពោះ​សេវា​គ្រប់គ្រង​និង​សេវា​បច្ចេកទេស​នានា ដែល​នឹង​ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​ប្រកាស​របស់​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​
ឃ-ភាគលាភ។

មាត្រា​ ២៧ .-​ ថ្មី​

ពន្ធ​កាត់​ទុក​​លើ​ការ​ទូទាត់​ឱ្យ​ ដល់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​តាម​មាត្រា​ ២៥​ ថ្មី​នៃ​​ច្បាប់​នេះ​ នឹង​ពន្ធ​កាត់​ទុក​លើ​ការ​ទូទាត់​ឱ្យ ដល់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និវាសនជន​តាម​មាត្រា ២៦ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​​ជា​ពន្ធ​​ចុងក្រោយ​សម្រាប់​​អ្នក​ទទួល​ការ​ទូទាត់​ដែល​ មាន​បញ្ជាក់​ក្នុង​មាត្រា​ទាំង​ ២​ ខាង​លើ​នេះ។

មាត្រា​ ២៨ .- ថ្មី​

សហគ្រាស​ដែល​ជាប់​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ ចំណេញ​តាម​របប​ពិត​ រួម​ទាំង​គម្រោង​វិនិយោគ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ដែល​ជាប់​ពន្ធ​​ លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​តាម​អត្រា​ ៩​ ភាគរយ​មាន​កាតព្វកិច្ច​បង់​ប្រាក់​​រំដោះ​ប្រចាំ​ខែ​​សម្រាប់​ពន្ធ​លើ​ ប្រាក់​ចំណេញ​ តាម​អត្រា​ ១​ ភាគរយ នៃ​ផល​របរ​ពិត​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​ពន្ធ​អាករ​ទាំងអស់​ វៀរលែង​តែ​អាករ​លើ​តម្លៃ​បន្ថែម​ដែល​សម្រេច​បាន​ក្នុង​ខែ​មុន។ ផល​របរ​របស់​គម្រោង​វិនិយោគ​​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ក្នុង​រយៈពេល ​លើកលែង​ពន្ធ​ដែល​កំណត់​ដោយ​​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​វិសោធនកម្ម​នៃ​ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ វិនិយោគ​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ត្រូវ​បាន​លើកលែង​ពី​ការ​បង់​ប្រាក់​រំដោះ​នេះ។ ប្រាក់​រំដោះ​នឹង​ត្រូវ បាន​យក​មក​កាត់​កង​ពី​ពន្ធ​​លើ​ប្រាក់​​ចំណេញ​នៅ​ពេល​ធ្វើការ​ទូទាត់​ប្រចាំ ​ឆ្នាំ។

មាត្រា​ ៣១ .- ថ្មី​

១- បុគ្គល​ឬ​​អ្នក​ទទួល​ភារៈ​បើក​ប្រាក់​ដែល​កាត់​ទុក​ប្រាក់​ពន្ធ​តាម​មាត្រា​ ២៥​ ថ្មី​ និង​ មាត្រា​ ២៦​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ​​ត្រូវ​ដាក់​លិខិត​ប្រកាស​សារពើពន្ធ​​និង​បង់​ប្រាក់​ ពន្ធ​ដែល​បាន​កាត់​ទុក​ជូន​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​ទៅ​តាម​ទម្រង់​ដែល​រដ្ឋបាល​​ សារពើពន្ធ​បាន​កំណត់ យ៉ាង​យឺត​បំផុត​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ទី​ ១៥​ នៃ​ខែ​បន្ទាប់​ពី ខែ​ដែល​​បាន​ធ្វើ​ការ​ទូទាត់។

២- សហគ្រាស​ត្រូវ​ដាក់​លិខិត​ប្រកាស​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​បន្ថែម​លើ​ការ​ បែងចែក​ភាគលាភ​ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ២៣​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ​ និង​បង់ពន្ធ​ជូន​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​ទៅ​តាម​ទម្រង់​ដែល​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​​ បាន​កំណត់​ យ៉ាង​យឺត​បំផុត​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ទី​ ១៥​ នៃ​ខែ​បន្ទាប់​ពី​ខែ​ដែល​ការ​បែងចែក​ត្រូវ​បាន​​ទូទាត់។

មាត្រា​ ៣៣ .- ថ្មី​

ដោយ​មិន​មាន​​ការ​កម្រិត​ត្រឹម​តែ​ប្រាក់​ចំណូល​ដូច​ខាង​ក្រោម​នេះ​ ប្រាក់​ចំណូល​ប្រភព​កម្ពុជា​រួម​មាន​ :

១- ការ​​ប្រាក់​ដែល​បង់​ដោយ​សហគ្រាស​និវាសនជន ​ក្រុម​អាជីវកម្មនិវាសនជន​ឬ​ស្ថាប័ន​រាជរដ្ឋាភិបាល​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

២- ភាគលាភ​ដែល​បាន​បែងចែក​ដោយ​សហគ្រាស​និវាសនជន។

៣- ប្រាក់​ចំណូល​ពី​សេវាកម្ម​ដែល​បាន​បំពេញ​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៤- ប្រាក់​ចំណូល​ពី​ការ​គ្រប់គ្រង​និង​សេវា​បច្ចេកទេស​ដែល​បាន​ទូទាត់​ដោយ​បុគ្គលនិវាសនជន។

៥- ប្រាក់​ចំណូល​ដែល​បាន​មក​ពី​ចលនៈ​​​ឬ​អចលនទ្រព្យ​ ក្នុង​ករណី​ដែល​ទ្រព្យ​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៦- ប្រាក់​សួយ​សារ​ដែល​បាន​មក​ពី​ការ​ប្រើប្រាស់​ ឬ​សិទ្ធិ​ប្រើប្រាស់​ទ្រព្យ​អរូបី​​ដែល​បាន​ទូទាត់​ដោយ​បុគ្គល​និវាសនជន​ឬ​ បុគ្គល​អនិវាសនជន​ តាមរយៈ​គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍​ដែល​តាំង​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៧- ផល​ចំណេញ​ពី​ការ​លក់​អចលនទ្រព្យ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ​ឬ​ផល​ចំណេញ​ពី​ការ​ផ្ទេរ​ផល​ប្រយោជន៍​ណា​មួយ​នៃ​អចលនទ្រព្យ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៨- បុព្វលាភ​ធានា​រ៉ាប់រង​​ឬ​ធានា​រ៉ាប់រង​​បន្ត​ចំពោះ​ហានិភ័យ​នៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

៩- ផល​ចំណេញ​ពី​ការ​លក់​ចលនទ្រព្យ​ដែល​ជា​ចំណែក​នៃ​ទ្រព្យ​អាជីវកម្ម​របស់​ គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍​របស់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​អនិវាសនជន​នៅ​ក្នុង​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

១០- ប្រាក់​ចំណូល​ពី​សកម្មភាព​អាជីវកម្ម​របស់​បុគ្គល​​អនិវាសនជន​ តាមរយៈ​គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។

មាត្រា​ ៣៤ .- ថ្មី​

រាល់​ប្រាក់​ចំណូល​ដែល​មិន​មែន​ជា ​ប្រាក់​ចំណូល​ប្រភព​កម្ពុជា​ដូច​ក្នុង​មាត្រា​ ៣៣ ថ្មី​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​​​ជា​ប្រាក់​ចំណូល​ប្រភព​បរទេស។

មាត្រា​ ៣៧ .- ថ្មី​

ការ​គណនា​បំណុល​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​ចំណេញ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដូច​ត​ទៅ :​

១- គណនា​បំណុល​ពន្ធ​សរុប​តាម​មាត្រា​ ២០​ ថ្មី​ និង​មាត្រា​ ២៣​ ថ្មី​នៃ​ច្បាប់​នេះ។

២- ដក​ឥណទាន​ពន្ធ​បរទេស​តាម​មាត្រា​ ៣៦​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ប៉ុន្តែ​មិន​ឱ្យ​ លើស​បំណុល​ពន្ធ​​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ទេ។

មាត្រា​ ៤២ .- ថ្មី

សម្រាប់​​គោលដៅ​នៃ​បទប្បញ្ញត្តិ​ស្ដី​ពី​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​បៀវត្ស :​

១- ពាក្យ​ «និវាសនជន» ក្នុង​ករណី​ដែល​ប្រើ​ចំពោះ​និយោជិត​ អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ឬ​រូបវន្ត​បុគ្គល​មាន​ន័យ​ថា​ ដែល​មាន​និវាសនដ្ឋាន​​ឬ​មាន​​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ជា​គោល​ដើម​នៅ​ក្នុង​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ឬ​ដែល​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ​លើស​ពី​ ១៨២ ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​ ១២​ ខែ​ណា​មួយ​ដែល​បាន​បញ្ចប់​ក្នុង​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​ចរន្ត។

២- ពាក្យ​ «អនិវាសនជន» មានន័យ​ថា​ បុគ្គល​ណា​មួយ​ដែល​មិនមែន​ជា​​និវាសនជន​តាម​កថាខណ្ឌ​ ១​ នៃ​​មាត្រា​នេះ​ និង​​ទទួល​​ប្រាក់​បៀវត្ស​ប្រភព​កម្ពុជា។

៣- វៀរលែង​តែ​មាន​បទប្បញ្ញត្តិ​ផ្ទុយ​ ការ​ប្រើ​ពាក្យ​និយោជិត​ អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​និង​​រូបវន្ត​បុគ្គល​គឺ​សំដៅ​ដល់​ទាំង​និវាសនជន​និង​ អនិវាសនជន​ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​នេះ។

៤- ពាក្យ​ «និយោជក» រួម​មាន​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ​ នីតិបុគ្គល​និវាសនជន​ ក្រុម​អាជីវកម្ម​ និវាសនជន​ គ្រឹះស្ថាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ អង្គការ​មិន​ស្វែង​រក​ចំណេញ​ ឬ​រូបវន្ត​បុគ្គល​និវាសនជន​ដែល​ប្រកប​អាជីវកម្ម។

៥- ពាក្យ​ «និយោជិត» សំដៅ​ដល់​រូបវន្ត​បុគ្គល​ដែល​បាន​ទទួល​ប្រាក់​បៀវត្ស​អំពី​សកម្មភាព​បំរើ​ ការងារ​របស់​ខ្លួន​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​អ្នក​ទទួល​ខុសត្រូវ​ឬ​អភិបាល​​របស់​ សហគ្រាស​មន្ត្រី​រាជការ​ មន្ត្រី​​ជ្រើស​តាំង​ដោយ​ការ​បោះឆ្នោត​ លើកលែង​តែ​សមាជិក​រដ្ឋសភា​ និង​ព្រឹទ្ធសភា។

៦- ពាក្យ «ប្រាក់បៀវត្ស​ប្រភព​កម្ពុជា» មាន​ន័យ​ថា​ ប្រាក់បៀវត្ស​ដែល​បាន​ទទួល​ក្នុង​​ក្របខ័ណ្ឌ​នៃ​ការ​បំពេញ​សកម្មភាព​បំរើ​ ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា។ ដោយ​​ឡែក​ ចំពោះ​ប្រាក់បៀវត្ស​ដែល​អនិវាសនជន​ បាន​ទទួល​ក្នុង​ការ​ផ្ដល់​ជំនួយ​បច្ចេកទេស​ត្រូវ​​​ចាត់​ទុក​​ថា​ មាន​ប្រភព​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ដែល​អ្នក​ទូទាត់​ប្រាក់បៀវត្ស​នោះ​ស្នាក់​នៅ។

៧- ពាក្យ​ «បរទេស» :

ក- ពេល​ណា​ប្រើ​ជា​មួយ​រូបវន្ត​បុគ្គល​ មាន​ន័យ​ថា​ដែល​ជា​អនិវាសនជន

ខ- ចំពោះ​ការ​កំណត់​ប្រភព​ប្រាក់​ចំណូល​មាន​ន័យ​ថា​ ក្រៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​​​បុព្វលាភ ប្រាក់​ម៉ោង​បន្ថែម​ ប្រាក់​ប៉ះប៉ូវ​នានា​និង​អត្ថប្រយោជន៍​បន្ថែម​ដែល​បាន​ទូទាត់​ឱ្យ​ដល់​ និយោជិត​ឬ​ដែល​បាន​ទូទាត់​ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ឬ​ប្រយោល​ដល់​និយោជិត​ ចំពោះ​ការ​បំពេញ​សកម្មភាព​បំរើ​ការងារ។

មាត្រា​ ៤៩​.- ថ្មី

វៀរលែង​តែ​អត្ថប្រយោជន៍​បន្ថែម​ ដែល​ត្រូវ​កំណត់​ពន្ធ​តាម​មាត្រា​ ៤៨ នៃ​ច្បាប់​​នេះ​ សម្រាប់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​អនិវាសនជន​ ប្រាក់​ពន្ធ​ត្រូវ​កាត់​ទុក​ដោយ​អ្នក​បើក​ប្រាក់​ឱ្យ​ តាម​អត្រា​ ២០​ ភាគរយ​លើ​រាល់​ការ​ទូទាត់​ប្រាក់​បៀវត្ស​ជាប់​ពន្ធ​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​ កថាខណ្ឌ​ ៣​ នៃ​មាត្រា​ ៤៦ នៃ​ច្បាប់​នេះ។ ពន្ធ​កាត់​ទុក​នេះ​គឺ​ជា​ពន្ធ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​​ពន្ធ​លើ​ប្រាក់​បៀវត្ស​សម្រាប់ ​អនិវាសនជន​​ជា​អ្នក​ទទួល​ប្រាក់​បៀវត្ស។

មាត្រា​ ៩៥ .- ថ្មី​

១- លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ដែល​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​​ផ្ដល់​ទៅ​ឱ្យ​អ្នក​ ជាប់​ពន្ធ​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ការ​ដាក់​ឱ្យ​ អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​នោះ​មាន​កាតព្វកិច្ច​ចំពោះ​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ លុះ​ណា​តែ​​​លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ជា​ លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ និង​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឱ្យ​ ដល់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ។

២- ក្នុង​ករណី​ដែល​បទប្បញ្ញត្តិ​ស្ដី​ពី​ពន្ធដារ​​តម្រូវ​ឱ្យ​រដ្ឋបាល​ សារពើពន្ធ​ផ្ដល់​លិខិត​ស្នាម​ឬ​ដំណឹង​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ទៅ​ឱ្យ​បុគ្គល លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​​ថា​បាន​​ប្រគល់​ យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ លុះ​ណា​តែ​បាន​ប្រគល់​ឱ្យ​ បុគ្គល​នោះ​ឬ​ក៏​បាន​ផ្ញើ​តាម​ប្រៃសណីយ៍​ជា​លិខិត​អនុសិដ្ឋ​ទៅ​អាស័យដ្ឋាន​ តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​របស់​បុគ្គល​នោះ។

៣- កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ផ្សេងៗ​ គឺ​ជា​​កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​ការ​ប្រគល់​ឱ្យ​បុគ្គល។ ក្នុង​ករណី​លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​​ត្រូវ​បាន​ផ្ញើ​តាម​លិខិត​ អនុសិដ្ឋ​កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​ការ​ជូន​ដំណឹង​គឺ​ជា​កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​ការ​​ បោះត្រា​លើ​លិខិត​អនុសិដ្ឋ​របស់​ការិយាល័យ​ប្រៃសណីយ៍។

៤- លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ត្រូវ​​ចាត់​ទុក​ថា​ មាន​ប្រគល់​ទទួល​ត្រឹមត្រូវ​កាល​បើ​ល័ក្ខខ័ណ្ឌ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ២​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ត្រូវ​បាន​បំពេញ​រួច​ហើយ​ ទោះ​បី​ជា​បុគ្គល​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជូន​ដំណឹង​នោះ​បដិសេធ​ការ​ប្រគល់​ ឬ​ការ​ទទួល​លិខិត​អនុសិដ្ឋ​ក្ដី។

៥- ក្នុង​ករណី​ដែល​អាស័យដ្ឋាន​របស់​បុគ្គល​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ ហើយ​បុគ្គល​មិន​បាន​ជួន​ដំណឹង​ដល់​​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​​អំពី​ការ​ ផ្លាស់ប្ដូរ​នោះ​ទេ​ ​លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ដែល​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​​អាស័យដ្ឋាន​ដែល​បាន​ ស្គាល់​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់ ត្រូវ​​ចាត់​ទុក​ថា​ បាន​ប្រគល់​ទទួល​ត្រឹមត្រូវ។

៦- ក្នុង​ករណី​ដោយ​មូលហេតុ​ណា​មួយ​​ដែល​លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​មិន​អាច ​ផ្ដល់​ដល់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ ១​ កថាខណ្ឌ​ ២​ កថាខណ្ឌ​ ៣​ កថាខណ្ឌ​ ៤ និង​កថាខណ្ឌ​ ៥​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ លិខិត​ស្នាម​ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា​ បាន​​ប្រគល់​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ ប្រសិន​បើ​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​បាន :
ក- បិទ​លិខិត​ស្នាម​ ឬ​លិខិត​ជូន​ដំណឹង​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​ទ្វារ​និវាសនដ្ឋាន​ ឬ​ទី​កន្លែង​​ប្រកប​អាជីវកម្ម​របស់​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ ឬ​

ខ-​​ ផ្សព្វផ្សាយ​តាម​សារព័ត៌មាន​ ដោយ​តម្រូវ​ឱ្យ អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ចូល​មក​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​មិន​ឱ្យ​ លើស​ពី​ ១៥ ថ្ងៃ​​ បន្ទាប់​ពី​កាលបរិច្ឆេទ​ផ្សព្វផ្សាយ។

មាត្រា​ ១០៤ .- ថ្មី​

១- អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​​ ឬ​ភ្នាក់ងារ​កាត់​ទុក​ត្រូវ​​ដាក់​លិខិត​ប្រកាស​សារពើពន្ធ​​ជូន​រដ្ឋបាល​ សារពើពន្ធ​ទៅ​តាម​ទម្រង់​ ពេលវេលា​និង​ទីកន្លែង​ដែល​រដ្ឋបាល​សារពើពន្ធ​បាន​កំណត់។

២- លិខិត​ប្រកាស​​សារពើពន្ធ​ត្រូវ​ចុះ​ហត្ថលេខា​ដោយ​អ្នក​ជាប់​ពន្ធ​ឬ​តំណាង​ស្រប​ច្បាប់​របស់​អ្នក​​ជាប់​ពន្ធ។

៣- អ្នក​វិនិយោគ​ទាំងអស់​ត្រូវ​ដាក់​លិខិត​ប្រកាស​សារពើពន្ធ​ប្រចាំ​ខែ​ សម្រាប់​ខែ​នីមួយៗ​និង​លិខិត​ប្រកាស​សារពើពន្ធ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​សម្រាប់​ឆ្នាំ​ សារពើ​ពន្ធ​នោះ​ និង​បង់ពន្ធ​អាករ​ទាំងអស់​ទៅ​តាម​បទប្បញ្ញត្តិ​នៃ​ពន្ធ​នីមួយៗ

៤- អ្នក​វិនិយោគ​ទាំងអស់​ត្រូវ​ភ្ជាប់​នូវ​វិញ្ញាបនប័ត្រ​របស់​ក្រុមប្រឹក្សា​ អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា​បញ្ជាក់​ពី​ការ​គោរព​ប្រតិបត្តិ​ជាមួយ​លិខិត​ប្រកាស​ សារពើពន្ធ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​​ សម្រាប់​ឆ្នាំ​សារពើពន្ធ​នោះ។

មាត្រា​ពីរ.-

ច្បាប់​នេះ​ត្រូវ​ បាន​ប្រកាស​ជា​ការ​ប្រញាប់។

 

 

Advertisements
%d bloggers like this: